Lekcja pokory

        Znale¼æ kompromis. Pozbyæ siê pró¿no¶ci i nauczyæ pokory. Tak ³atwo siê o tym mówi, ale jak naprawdê zachowujemy sie na codzieñ? Czy szara rzeczywisto¶æ jest pe³na naszych szlachetnych gestów? Czy tylko potrafimy g³osiæ wynios³e przemówienia o tym jak wygl±da ¶wiat naszych warto¶ci? Czy tez mo¿e staæ nas na co¶ wiêcej ni¿ tylko tych kilka wznios³ych zdañ o ¿yciu?

   My¶lê, ¿e odpowied¼ na to pytanie jest bardzo prosta…ka¿dy z nas w swoim ¿yciorysie znajdzie dziesi±tki, a mo¿e nawet setki przyk³adów potwierdzaj±cych to. I wcale nie chodzi o wielkie wydarzenia, warte zamieszczania w prasie, ani o sytuacje wagi pañstwowej;). Wystarczy spojrzeæ wokó³ siebie, zastanowiæ siê chwilê nad swoim ¿yciem… G³owi±c siê, o czym tak naprawdê chce dzi¶ napisaæ, zmusi³am siê do refleksji nad swoim ¿yciem. Powiedzmy, ¿e zrobi³am ma³y rachunek sumienia. Postanowi³am, ¿e bêdê uczciwa w stosunku do siebie i do wszystkich, którzy to przeczytaj±… A do b³êdów nie jest ³atwo siê przyznaæ…

   Siedz±c dzi¶ przed monitorem przypomina³am sobie te wszystkie sytuacje, które mog³y potoczyæ siê inaczej. Wszystkie przelane ostatnimi tygodniami ³zy i rzucone przez zêby s³owa, które nie by³y nikomu potrzebne, a przynios³y wiêcej szkody ni¿ po¿ytku. Dzi¶ wiem, ¿e kiedy do g³osu dochodz± emocje nie jest ³atwo wytrwaæ w swoich postanowieniach. A przecie¿ tyle razy w my¶lach uk³ada³am sobie rozmowê z ch³opakiem, kiedy chcia³am go przekonaæ do swoich pomys³ów, które wydawa³y mi siê rewelacyjne. I potem przychodzi³o rozczarowanie, ¿e nikt nie potrafi mnie zrozumieæ, ¿e ¶wiat jest dla mnie taki okrutny. Ale po d³u¿szej chwili zastanowienia zrozumia³am, ¿e kolejny raz nie popisa³am siê sztuka dyplomacji. Kolejny raz da³am przyk³ad ignorancji i mia³am muchy w nosie. A ostatnia rozmowa z rodzicami- czy by³a warta tyle nerwów? Czy warto by³o pokrzyczeæ i obraziæ siê na wszystkich bliskich tylko dlatego, ¿e mieli swoje zdanie; inne ni¿ ja…
Gdzie ta sztuka pój¶cia na kompromis? Gdzie ten dar rozumienia innych ludzi? Dlaczego o wiele ³atwiej przychodzi nam porozumienie z kim¶ obcym, ni¿ z ukochanymi osobami?
Mo¿e cz³owiek w swojej ignorancji chce tylko stwarzaæ pozory bycia wspania³ym? Mo¿e warto ka¿dego dnia popatrzeæ wstecz, zrobiæ rachunek sumienia? Byæ mo¿e nie watro nastêpnym razem nie powiedziemy tych kilku s³ów za du¿o. Za to warto opu¶ciæ g³owê i chowaj±c dumê do kieszeni wyci±gn±æ wnioski z rad ¿yczliwych nam ludzi, zamiast raniæ siê nawzajem…I niezale¿nie od tego co my¶limy przyj±æ ich racje za swoja.
Wiêcej pokory ka¿dego dnia.
Wiêcej u¶miechu w trudnych sytuacjach.
B±d¼my po prostu ¿yczliwi.


Dedykacja: dla Misiola