Gdy mi³o¶æ odchodzi...

      To zawsze skrada siê po cichu..Nie nadchodzi stopniowo.Nie daje czasu na przygotowanie murów swego serca do obrony.Napada nagle,jakby takie by³o odgórne za³o¿enie.Taki cel okrutny-rozoraæ jak najwiêksz± po³aæ delikatnych uczuæ.Nawet nie daje to szansy na zadanie choæby jednego ciosu w odwecie.Tak ju¿ bywa,¿e gdy staniemy w obliczu znajomego niebezpieczeñstwa,nie potrafimy siê obroniæ.Choæ godzinami trenowali¶my..Znamy wszytkie chwyty.Z zamkniêtymi oczami trafiliby¶my w s³abe punkty.Nie od³±cznym elementem tego..tego gwa³townego zjawiska...jest ca³kowity parali¿.Sekundy za sekundami wlok± siê ,jakby zmêczone d³ugim marszem przez rozpalon± pustyniê,kiedy okaza³o siê,¿e oaza do której zd±¿ali¶my ju¿ nie istnieje.

Pustka.Widzê j±.Czujê jej ciê¿ar na mym ramieniu.Jej z³owieszczy oddech zje¿a malutkie w³oski na mym karku..W mym umy¶le czai siê zamieszanie.Co¶ co brzmi ³agodniej ni¿ kataklizm,a jednak przewy¿sza go o ca³a skalê..Go TO wprowadzi³o ów chaos do mych my¶li,sta³o siê dla mego ¿ycia czym¶ ohydnie przewidywalnym.Kiedy filary podtrzymuj±ce ¶wiat rozsypuj± siê w proch ,pogr±¿aj±c nas tu¿ przy bramach nieba,mo¿na ju¿ tylko obserwowaæ absolutna zag³adê z³udnych marzeñ.Popió³ spalonych nadzieji.Krwaw± ka³u¿ê ³ez..Moich ³ez.Je¶li chcesz ,mo¿esz jej dotkn±æ.Je¶li chcesz mo¿esz siê nawet zanurzyæ w moich my¶lach.Je¶li chcesz...Je¶li tylko chcesz spa¶æ w bezdenn± odch³añ mej rozpaczy.Proszê,droga wolna.Dla mnie nic ju¿ siê nie liczy.Mo¿esz mnie nawet zabiæ.Zrób to,nie bêdê p³akaæ.W³a¶nie wtedy ju¿ nie bêdê p³akaæ...Wiêc zrób to wreszcie! Uwolnij mnie z wiêzów zak³amania.Tu i teraz ,w¶ród czarnych ró¿ zwiêd³ych raniê siê tylko ich kolcami.S± brzydkie i niebezpieczne.Czemó¿ wiêc je kocham?!

Dlaczego wci±¿ mam nadziejê,¿e od¿yj±..?..Przecie¿ ich serca i tak pozostan± czarne.Chyba Bóg tylko móg³by tchn±æ w nie karmin piêkna........lecz ja nie wierzê w Boga..!...Jestem tylko ja i nieustanny puls jednego spostrze¿enia.¦wiat wiruje,lecz ja nie tañczê.Chyba ju¿ nie potrafiê.
Koniec.
To ju¿ koniec..?...
Przecie¿ to nie mo¿e byæ koniec!
Tak wielkie uczucia nie maj± prawa ulatywaæ.Czy mo¿na kryj±c delikatny puch w d³oni po prostu go od siebie odrzuciæ?Tak bez serca?By szybowa³ w¶ród ch³odu poranka,rani±cego ka¿dym promieniem s³oñca.....
Pierwszy ¶wit bez Ciebie...
A mo¿e ostatni?Z Tob± w mej duszy skrytym przed ka¿d± ¶wiata nieprawo¶ci±...
Tu czy tam....?
Blisko nieszczê¶cia?
W pobli¿u niewiadomej?
Wybieram lekko¶æ...Chcê znów szybowaæ w przestworzach!
Lecz ju¿ nie tu..W tym miejscu kamienie przywi±zane do mych stóp nie pozwol± mi siê wzbiæ...
Skrzyd³a cementem smutku zespojone zbyt ci±¿±...
Wybieram tam...
Nie s³uchaj mnie ju¿.
Zamknê oczy.
Zniknê...
Ulecê...
...jak jego zimnej mi³o¶ci
ostatni lodowy okruch.........
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Nie sztuk± jest kochaæ.Jednak przez specyficzne uwarunkowanie (z pewno¶ci± genetyczne),niektóre jednostki potrafi± kochaæ na zabój.Je¶li jeste¶ jedn± z nich i prze¿y³e¶ co¶ podobnego...Wiesz,¿e ¶wiat tej dziwnej dziewczyny,która zapisa³a swe my¶li,wcale nie jest g³upi ani naiwny...Nie wyolbrzymia.To jest uwieczniona chwila.Jak zdjêcie,które wkrótce mo¿e siê okazaæ nieaktualne.
Je¶li za¶ utrata mi³o¶ci nie jest dla Ciebie powodem do takiego¿ rozpaczania....Przeczytaj to i...Ciesz siê.Bo nigdy nie poczujesz siê tak jakby Twój najwiêkszy skarb kamienowa³ Twe serce fa³szywymi s³owami.Zrzuca³ Ciê w przepa¶æ i sprawia³,¿e bêdziesz umieraæ z g³odu...Powoli ,tak by sprawi³o Ci to wiêcej bólu.
Pamiêtajcie,i¿ ka¿da mi³o¶æ jest pierwsza.A przynajmniej miejcie nadziejê...Czas jest w stanie wyleczyæ nawet ¶miertelne rany.